Curaçao – Aruba

We staan op met de zon en springen -terwijl de koffie nog staat te pruttelen- in het frisse water om Juggernaut een opkuis beurt te geven voor we vertrekken naar Aruba. Door het lang stil liggen in Spaans Water hebben de hulls, propellors en ankerketting heel wat marine aangroei verzameld… We zijn het volgende half uur met spatels en schuurborsteltjes in oorlog met alle algen, barnacles en oesters, enkele krabbetjes, garnalen en sponzen die de onderwaterkant van Juggernaut gekraakt hadden …

We heisen ons zeil en varen uit Santa Kruz baai, richting Oranjestad.

De beloofde 15-16 knopen zijn helaas niet van de partij en we moeten motoren om voor donker in Aruba te zijn. Wat een bummer ! De ganse dag tuffen we voort met 7-8 knopen wind maar Cersei blijft in de ankerbak. Na het debacle van gisteren, vertrouw ik haar eventjes voor geen meter.

Plots is er actie aan de vislijnen ! Jos zijn hengel plooit dubbel en er is wild gesplash aan het andere eind. Hij begint de grote vangst binnen te halen maar 5 tellen later, voelt hij de tegenstand wegvallen. De vis is gaan vliegen ! Aan de andere kant van de boot staat Twan ondertussen wild op en neer te springen: “Mama, ik heb beet !! Mijn eerste vis !!”.

Papa komt helpen en er hangt een prachtige Mahi-Mahi aan de handlijn, groot genoeg voor ons vieren. Deze kunnen ze wel binnenhalen. Twan is superfier en laat papa fijntjes weten dat zijn vangst toch maar weer ontsnapt is. Hahahaha !

De prachtige vis wordt door Jos gefileerd en ’s avonds gebakken en geserveerd onder het goedkeurende ogen van onze visser Twan.

Bye bye Curaçao

Punda, Willemstad

Na een lange luie zomervakantie in Curaçao zijn we dan toch eindelijk klaar om terug verder te cruisen. We zijn veel langer in Bonaire én Curaçao gebleven dan we origineel hadden gepland maar dat is nu één van de voordelen van de vrijheid van een cruiser. Plannen kunnen gemaakt worden maar plannen veranderen ook vooral. Curaçao, net zoals Bonaire, was zeker niet het mooiste of interessantste land maar we hebben heel wat leuke mensen leren kennen en we hadden héle leuke buren: Northern Light. We hadden Remon, Tessa en Sean & Jack leren kennen in Gran Canaria vóór de Atlantische oversteek en konden nu voor even naast elkaar liggen in de ankerplaats van Spaans Water in Curaçao. De boys hebben de tijd van hun leven gehad deze zomer met zwemmen, snorkelen, klimmen en picknicken op Barbara beach want meer dan dat is er eigenlijk niet gebeurd. Vandaar dat we ook even de blog ‘gepauzeerd’ hebben. En toch is de tijd voorbij gevlogen !

Deze ochtend, na het volgooien van de dieseltank, zwaaien we nog een laatste keer naar Sean, Jack & Tessa en zetten dan koers naar Santa Kruz baai in het noord-westen van Curaçao. We willen daar een pitstop houden voor de nacht en varen morgenochtend vroeg door naar Oranjestad in Aruba. We wilden in eerste instantie Aruba overslaan maar de veranderlijke meteo besliste er anders over.

We hebben maar tussen de 8-12 knopen wind dus beslissen we om de Parasailor nog eens te laten vliegen. We krijgen hem vlot in de lucht en de twist die er eerder in zat, is er uit. Netjes ! We zijn trots op ons werk en genieten van het zeilen. Wanneer we bijna aan onze ankerplaats zijn, pikt de wind op en we beslissen om het zeil naar beneden te halen. En dan begint de miserie… Het gelukzalige moment van eerder slaat om wanneer we er maar niet in slagen om het zeil te snuffen. We proberen van alles maar niks lukt. Ondertussen is de wind opgepikt naar meer dan 20 knopen wat het bergen van het zeil er nog veel moeilijker op maakt. De stress neemt toe en na een paar extreme manoeuvres in de hoop het zeil naar beneden te krijgen, hebben we de spinnaker volledig rond de mast gedraaid gekregen. Hoe krijgen we dit ooit nog goed ?! De wind pikt nog steeds op en we krijgen nu 28 knopen terwijl Jos en ik gestresseerd het dek op en neer lopen, brainstormend op een oplossing, dankbaar voor de auto-pilot. Dit is ‘by far’ het meest angstige moment in mijn leven en de kracht van de wind op het zeil is fenomenaal ! Spierkracht is hier niks tegenover. Ik sta te trillen op mijn benen en zie allerlei doemscenario’s voor mij passeren : met dit geblokkeerd zeil in het donker voor een onbekende kust, de wind die nog harder gaat blazen en onze mast beschadigt … Ik heb al een mes gehaald om de lijnen desnoods door te snijden, maar gelukkig blijft Jos cool en draait Juggernaut beetje bij beetje terug voor de wind om het zeil proberen los te maken. Ik kijk gespannen toe en zie het zeil bollen en alle draadjes van de vleugel glijden 1 voor 1 van de spreader. De wind vult het zeil nu volledig, maakt zich los van de mast en komt terug voor de fok op zijn plaats. Nergens een scheurtje !! Juggernaut wordt terug vooruit getrokken op de spinnaker en we realiseren ons beide dat we hier alleen zonder kleerscheuren uitkomen als we haar netjes kunnen snuffen, maar het word al snel donker…  Ik laat de lijnen in een laatste poging gecontroleerd vieren en Jos trekt de snufferlijn naar beneden. Het lukt ! Ik ga helpen en 1 minuutje later is de bitch getemd. We hebben haar Cersei gedoopt.

Ondertussen is het valavond en doordat we afgedwaald zijn, is het nog steeds een half uur varen naar onze ankerplaats. Dit wordt voor het eerst ankeren in het donker op een plaats waar we nog nooit geweest zijn… Gelukkig heb ik mijn huiswerk gedaan en weet ik dat deze ankerplaats redelijk gemakkelijk toegankelijk is en dat we ons anker kunnen droppen in zand. Geen riffen of koralen. Na ons vorig probleem kan ik dit wel aan. Tot Jos het blijde nieuws komt brengen dat onze elektrische ankerlier niet meer werkt. ?!!? KOM AAN !!!

Dankzij het voorbij 1.5 u staat onze mindset al op problemen oplossen en we weten dat het elektrisch is dus bekijken we de zekering en die is afgesprongen. Ik zet alles terug goed maar terwijl we naar de ankerplaats varen bestudeer ik toch snel nog even het manueel ankeren. You never know. Gelukkig doet de lier het netjes en ligt Juggernaut vast in het midden van de windstille baai. Oef, what a day.

Jongens blij, mama en papa blij en wanneer je denkt dat je eindelijk even kan rusten, zien we een boot zonder lichten aan hoge snelheid op ons afkomen. Ik stuur de jongens naar binnen en neem een afwachtende houding aan. Er gaan 2 grote spotlights aan: oef, het is de coast guard. Ze komen met zijn tweeën zwaar bewapend aan boord en checken alle papieren en paspoorten terwijl hun collega’s in hun boot rond Juggernaut draaien, spotlight on. Twan en Gus zijn vol bewondering voor de stoere mannen en de snelle boot en Gus vindt er niks beters op om de zaklamp binnen te halen en de spotlight op hen te zetten. Gelukkig zijn ze heel vriendelijk en kunnen ze er wel mee lachen. 15 minuten later zijn we eindelijk alleen en op het gemak … Tijd voor een pintje … Wat een dag !

Fuikbaai, Curaçao

Deze ochtend lichten we vroeg ons anker op in Spaans water en gaan richting Fuikbaai, een half uurtje varen van waar we geankerd waren. Gelukkig maar want het is vechten tegen de stroom én tegen de wind in. Maar zodra we Fuikbaai binnenvaren gaat de wind en de stroming liggen en ankeren we op 5 meter in een rustige baai. Onze vrienden van Northern Light en Kattami liggen er al sinds gisterenavond en verwelkomen ons. Twan kan niet langer wachten en springt het water in zodra we de motoren stilleggen. Hij gaat op verkenning en zwemt richting Sean en Jack. Het feest kan beginnen en het speelgoed komt boven. Er zijn swings vanuit de boten, body- en surfboards, een kano maar het leukste van allemaal is het surfboardje dat je achter de dinghy trekt en waarop je kan waterskiën. Twan is volledig verkocht en kan er niet genoeg van krijgen. Bovendien blijkt hij nog eens een natuurtalent die heel stevig op zijn benen blijft staan. De sfeer is gezet !

Iedereen verzamelt op het strand op zijn eigen tempo en de bbq wordt aangestoken. De ganse namiddag wordt er gezwommen, gegeten, gedronken en gelachen. Ik probeer voor het eerst in mijn leven om te spearfishen maar dat blijkt toch wel veel moeilijker dan gedacht. 🙂 Geen vis op de grill maar er is lekker eten genoeg.

Remon verzamelt brandhout met de jongens om een groot kampvuur te maken. De jongens zijn zo enthousiast dat ze vergeten te eten en hebben enkel oog voor het komende hoogtepunt ! Zodra de zon wegzakt, mogen de jongens dan zelf proberen om het vuur aan te steken. Het duurt geen 5 minuten of de verzamelde berg droge takken staat in lichterlaaie. Wat een ervaring. Twan, Gus en Jack en Sean hebben sterren in hun ogen en blijven maar takken aanslepen. Even later hebben ook de mannen hun kindervreugde hervonden en slepen nu ook bomen aan om het kampvuur gaande te houden. De marshmallows worden op takken geprikt en in het vuur gehouden. Een vieze, plakkerige bedoening, eerlijk gezegd, maar het is toch genieten van de stralende gezichten. Hahahaha, wat een bende ! Wat een fantastische dag !

Goodbai Bonaire !

 

Ik voel me vreemd emotioneel, precies alsof ik mijn thuis nog eens verlaat of een fantastisch mooie zomer die ten einde loopt. Bonaire was verre van het mooiste eiland dat we bezocht hebben in de Caraïben maar we voelden ons hier wel het meest thuis. Toegegeven, als je niet van watersport of duiken houdt, wordt het misschien sneller saai maar voor ons was dit eiland ideaal voor een lange vakantie. Juggernaut lag in Kralendijk aan een veilige en goed onderhouden boei (ankeren mag niet) en iedere dag konden we in het helderste blauwe water springen, gevuld met de meest prachtige vissen. Er was een interessante en gevarieerde snorkel plaats enkele meters van onze boot :7 schorpioenvissen, 3 jagende murenes, 1 koraalduiveltje en octopus gespot op één snorkelsessie- en de meeste duiken deden we gewoon vanop ons achterdek. Er is een heel duidelijk systeem om alle 104 (!) duikplaatsen te markeren, deze boeien zijn vrij te gebruiken en alle regels zijn glashelder. Dit IS gewoon het ware duikparadijs !! Alhoewel wij niet àlles gezien hebben, is er heel wat in de aanbieding onder water : naast de usual suspects – duizenden butterfly fish, jackfish, snappers, parrot fish, trigger fish, angelfish etc – heb je octopus, koraalduivels, schorpioenvissen, immense krabben, zeepaardjes, frogfish, batfish, grote tarpoenen, geelvin tonijnen, dolfijnen, … en -toen wij er waren- verschillende sightings van walvishaai en manta. De koralen zijn uitbundig, kleurrijk en zien er gezond uit- zelfs al wordt er massaal op gedoken.

Het eiland zelf is droog , rotsig en bar maar Washington Slagbaai en Lac baai zijn meer dan het bezoeken waard. Toch ben je er snel klaar mee en ben je blij dat je het verkoelende water terugziet.

SY Calbodine was voor ons een extra bonus aan Bonaire en de reden waarom we zo lang gebleven zijn. Zelfs in het kleine, unieke cruisers wereldje waar je toch verwacht heel veel gelijkgestemde mensen tegen te komen, is het niet evident dat het met al die mensen ook effectief klikt. Met Martin en Annie en hun 3 kinderen Wallace, Betsy & Nelson was dit wel het geval. Ze hebben een beetje hetzelfde pad als ons gekozen -zowel in het verleden als nu- en zijn ze ook op zoek naar dezelfde dingen, en vertrokken uit hun ‘comfort zone’ in Canada om dezelfde redenen. De gezellige dagen en avonden op Juggernaut en Calbodine, pratend over onze ervaringen en dromen voor de toekomst, terwijl onze 5 kids in het water bommetje doen of binnen Lego spelen, zullen me altijd bijblijven. Het was lastig om afscheid te nemen van onze nieuwe vrienden maar zo gaat het leven dat we gekozen hebben. Toch heb ik zo het gevoel dat we ze nog zullen tegenkomen op onze zoektocht. Dat hoop ik toch.

Bonaire

School’s out !

Whaaw, ons eerste jaar thuisscholing is voorbij. Ik kan niet zeggen dat het een gemakkelijk jaar is geweest maar nu ik er op terugkijk, zie ik dat we veel geleerd hebben. Niet enkel wij hebben de jongens veel geleerd maar ook zij hebben ons veel bij gebracht. Geduld, vooral. Als ik terug denk aan onze eerste maanden, weet ik nu hoe nerveus we waren, hopeloos vast houdend aan het gekende systeem van in België. Beetje bij beetje leer je om los te laten en op een andere manier les te geven. Ze leren misschien andere dingen dan thuis, zaken die dichter bij hen staan op deze reis maar dat was dan ook de bedoeling. Ik neem onszelf niks kwalijk, het was allemaal nieuw en het is met vallen en opstaan dat je beter wordt. We zijn trots op de jongens én op onszelf dat we ze hebben leren lezen en schrijven, elk op eigen niveau. Ze hebben een basis kennis Engels -vooral dan door ontmoetingen doorheen het jaar-, herkennen meer marine leven dan ik toen ik begon met duiken 10 jaar geleden, zijn begaan met plastic pollution, overbevissing en shark finning en zijn geïnteresseerd en houden oprecht van onze oceaan en alles erin. Het gehate vak wiskunde heeft ons bloed, zweet en tranen gekost maar we zijn er toch in geslaagd om het tij te keren en door de betere resultaten hebben we er allemaal meer plezier in gevonden.

We hebben het jaar afgesloten met het opzetten van een tentoonstelling met een door Twan zelf gekozen thema: roofvissen. Er werden boeken verzameld, opzoekingen gedaan op het web, filmpjes bekeken en er werd een “catalogus” aangelegd met Twan’s favoriete roofvissen.

Om de hele opdracht nog interessanter te maken, deden onze Canadese vrienden mee aan het project en bedachten ze ook een thema voor hun eigen tentoonstelling die we dan beurtelings zouden voorstellen en afsluiten met een school’s out party !

De eindwerken waren een succes en de toetsen geslaagd dus werd er vrijdagnamiddag gefeest, gedronken en gevierd met snoep, sap en pizza -en pintjes voor de leraren- !!

 

feeding the fishes !

Washington Slagbaai National Park

Washington Slagbaai National Park

Vandaag vertrekken we vroeg naar Bonaire’s National Park, Washington Slagbaai. Een voormalige plantage waar slaven zout, houtskool en aloë vera produceerden om uit te voeren naar het nabijgelegen Curaçao en Europa. Nadat de laatste plantage eigenaar een deal maakte met de Nederlandse regering, om zijn land na zijn dood goedkoop ter beschikking te stellen van Bonaire – zolang het land onontwikkeld zou blijven- werd Slagbaai in 1969 het eerste Nationale Park in de Nederlandse Antillen. Tegenwoordig kunnen de lokale bevolking én toeristen genieten van de unieke natuurlijke schoonheid en rust. Het park is een thuis voor flamingo’s, parkieten, papegaaien en andere vogels, iguana’s en gekko’s. De stranden zijn van cruciaal belang voor de bedreigde zeeschildpadden die leven rond Bonaire en er jaarlijks hun eitjes komen leggen. Zowel de groene schildpad, hawksbill en loggerhead zijn bewoners van de wateren rond Bonaire en zelfs de zeldzame Leatherback wordt er soms gespot.

Wij rijden het park binnen met onze gehuurde pick-up truck en rijden door een desolaat landschap vol metershoge cactussen, iguana’s, zoutvlaktes en verdorde takken maar de kustlijn verrast je keer op keer door zijn unieke, wilde schoonheid. Er zijn prachtige blauwe stranden die heel uitnodigend lijken maar levensgevaarlijk door de sterke onderstroom. Er heerst een strikte no-swimming regel. Even verder kan je toch pootje baden en picknicken bij een natuurlijk verhoogd strand dat je beschermt van de lager gelegen inbeukende golven. De oostkust van Bonaire is van groot geografisch belang en de grote blokken koraal die overal op het land liggen getuigen van de kracht van tsunami’s die ooit Bonaire geteisterd hebben. Op sommige plaatsen kan je heel goed zien waar het vroegere zeeniveau kwam en loop je letterlijk op een koraalrif dat ooit floreerde vóór de kracht van een onderwatervulkaan het land naar boven stuwde. Het park is prachtig om een dag te bezoeken maar het is een ruw en onvergeeflijk landschap en ik kan me het onwaarschijnlijk harde leven van de vroegere slaven moeilijk voorstellen.

We eindigen onze rondrit op Wakamé beach aan de westkant van het eiland waar we een verfrissende duik in het water kunnen nemen. Het is er prachtig om te snorkelen tussen de grote granieten blokken en kleurrijke koralen. We zien er gigantische papegaaivissen, koraalduivels, schorpioenvissen, zoveel lettuce snails dat het op een moestuin lijkt en een kleurrijk scala aan vissen. Het is toch vreemd om te weten dat wat voor ons een prachtige en leerrijke dag was, ooit een levenslange lijdensweg moet geweest zijn voor iemand anders.

Bonaire

 

We liggen hier nu al bijna een kleine maand aan de mooring bouy en het bevalt ons prima. Bonaire is een verademing na de toeristische Caraïbische eilanden waar je voor alles een tour moet boeken of een gids voor nodig hebt. Jobs creëeren is belangrijk, I get it maar wij zijn niet de usual geldkoe die kan gemolken worden. Dit is geen jaarlijks reisje maar ons dagelijks leven en we kunnen niet voor alles wat we willen doen of bezoeken 100$ of meer betalen.

Bonaire geeft ons een stukje van onze vrijheid terug. Wil je duiken ? Kom je tank vullen en geniet er van. Wil je naar ons Nationaal Park ? Huur jezelf een auto voor een meer dan redelijke prijs en trek er op uit ! Naar de supermarkt ? Dan betaal je dezelfde prijs als de locals.

Je betaalt natuurlijk voor de mooring en een fee voor het Park maar alles binnen de normen en dan betalen we graag.

We houden van onze ankerplaats in Bonaire. Het kraakheldere blauwe water is uitnodigend en we spenderen dan ook enorm veel tijd in het water: zwemmen, snorkelen, bommetjes doen en -kers op de taart- duiken vanop ons achterdek ! Alhoewel we moeilijker de andere duikstekken kunnen verkennen omdat we  onze twee jongetjes niet altijd even makkelijk kunnen achterlaten, bieden de duiken in onze achtertuin iedere keer een gevarieerd en opwindende duik. De vissen en koralen zijn talrijk aanwezig en iedere duik ontdekken we wel iets nieuws: butterfly fish, angelfish, surgeon fish, morray eels, egelvissen, lizardfish, de hilarische blennies, poetsgarnaaltjes op hun poetsstations, trumpetfish, snake eels, lionfish en scorpionfish op iedere duik, daarnaast zien we ook naaktslakjes, gigantische krabben die zich schuilhouden in de diepe grotten, schildpadden, octopus, tarpoens op iedere nachtduik die graag meezwemmen en jagen in het licht van onze lampen, jacks en tuna’s, … Yes, life is good.

En bovendien hebben we hier al heel wat leuke mensen ontmoet, wat ook in schril contrast staat met de andere eilanden waar je in de route van de charterboten cruist. Vanaf de eerste dag dat we hier arriveerden hebben we gezelschap gehad en het wordt alleen maar beter.

School gaat goed en we kijken al een beetje uit naar de vakantie en ons bezoek aan Colombia maar het wordt deze keer niet gemakkelijk om te vertrekken, dat is zeker.

 

Our life at sea is about our family and the adventures -the good, the bad and the ugly- we encounter on our travels around the world.