Categoriearchief: unspoiled paradise

Buritaca, Colombia

the jungle of the Sierra Nevada

When we were in Mundo Nuevo in Minca we met a Belgian-Colombian couple that lives in the Sierra Nevada, in a finca in the middle of the jungle and are completely off-grid: they have their own springwater, get their energy from solar and -in the future- a waterturbine, have composting toilets, grow their own veggies and fruit, have chickens running around for fresh eggs, geese, a pig, cows for milk, they make their own cheese, pasta, soap, … the whole nine yards.

In Minca, Bjorn and Monica invited us to come visit and we were so very curious so we contacted them a few days before we left to Palomino.

Unfortunately, being off-grid also means no internet or phone. They have no signal in the jungle so we got no reply … until we just got on the bus back to Santa Marta.

After a brief discussion Jos and I decided to jump off in Buritaca and do the hike to their finca cause if not now, probably never ….

We asked for directions and got a vague answer which we didn’t quite fully understood, but managed to get to the right camino and start our adventure.

Soon we’re on a natural trail through a thick jungle: crossing water creeks, passing wild horses, mules and donkeys alike (must be fun for them in the woods), and climbing steep rocks, enjoying fantastic panoramic views of mountain rivers and green valleys.

After 2 hours walking, we get to a riverbed and we’re not sure where the trail continues.

There are several options and none seems to be the right one. The boys are starting to get tired and the night animals are starting their songs… There’s a slight panic because we’re in the middle of the jungle on vague directions ,and the sun starts to set. What if we take the wrong path & get lost ? Do we really wanna be here when it’s dark with only one small headlamp ? The thought crosses our mind to go back but we decide to give it a last change. We go back to the riverbank & cross the sandy part and yes, after continuing 15 minutes, we find the path back -we hope-. Half an hour later, we get to a beautiful creek and on the other side we can see a house peeking through the trees. The watchdogs go off and run up to us, and shortly after we’re greeted by Monica & her 2 children Amélie and Gabriel.

Yes, we made it. Not even half an hour later, it’s completely dark outside, but we’re enjoying a homemade lemonade on the porch talking to Bjorn & Monica.

After a great day, I fall asleep in my tent with the creek flowing through my dreams.

With all the impressions of that day and the jungle sounds at night, I have the strangest night’s sleep: deep & intense but very vivid dreams.

The next morning, Bjorn and Monica talk about their home and their life, sharing their knowledge about Colombia, ecological and environmental issues and the future, theirs and the future of Colombia. They are open and honest and this is the way I like people. No complexity, no big ego.

We are invited to stay another night so we leave our bags and follow the creek upstream to a waterfall with natural pools while the family go about their daily work. ‘Chia’ the dog will be our guide.

The hike up is like a scene out of Indiana Jones and The Temple of Doom !! Luckily without the snakes and dudes trying to rip your heart out … (or at least we didn’t see them)

We enjoy a dip in the clear water of the natural pools and the boys and me swim through a narrow cavern -walls covered with spiders- to get to the waterfall.

I feel happy. This is pure nature. With the rough and tough, itching mosquito bites, sore blisters but unforgettably beautiful, unspoiled pure nature.

This is a trip I’ll never forget.

Back at the house the boys are happy just running around collecting eggs, tasting new foods and playing Lego with Gabriel on the porch, while we just sit and talk more until the night falls.

After a frustrating night fighting the merciless jungle mosquito’s -apparently I was using my anti-repellent the wrong way- we thank Bjorn and Monica for their hospitality and are on our way back to civilization. We want to be in Buritaca before it gets too hot but at 9 am we can already feel her burn. We get good protection from the jungle but the heat is on and we need all our water not to dehydrate.

After an intens and wet 2 hour hike we’re back where we started. Twan is just in time to hold a comfortable air-conditioned bus. Yeah, this is heaven. We pay our 32 000 pesos -!!- and are on our way home. We’re tired, dirty, full of bites -nothing a nice shower can’t handle- but we are bliss.

Les Saintes

 

Twan en Gus bij Fort Napoleon, Les Saintes

Deze ochtend maken we de klim naar Ford Napoleon. Het fort ligt 100 m boven zeeniveau en kijkt uit over de ganse baai Anse du Bourg in het westen en over Marigot bay in het oosten. De panorama’s waarop we getrakteerd worden tijdens onze wandeling zijn ongelooflijk. Eens je boven bent, begrijp je onmiddellijk de belangrijkheid van de locatie van het fort. Je kan mijlen ver zien en alle eilanden zien spotten: Guadeloupe in het noorden, Dominica in het zuiden, Marie Galante in het oosten en de prachtige door UNESCO beschermde baai van Anse du Bourg in het westen.

Het fort is volledig omwald door een 10-meter dikke muur met een diepe gracht ervoor. Er is 1 ingang/uitgang met ophaalbrug -die nu niet meer operatief is-.

Het fort zelf binnenin de ommuring is heel goed bewaard gebleven en herbergt nu een museum over de geschiedenis van het eiland en zijn belangrijkste bezigheid: vissen en natuurlijk, de ultieme zeeslag van 1782 tussen de Fransen en de Engelsen waar deze baai beroemd voor staat.

Het museum staat vol kanonnen, kanonskogels -waar de jongens vol enthousiasme krachtmetingen mee deden-, maquettes van de zeilschepen van toen, met 90 kanonnen aan boord !!, sabels, geweren met bajonetten, … Ze keken hun ogen uit. Jos vertelde dat ze tijdens de battle meer dan 3000 kanonskogels hebben afgevuurd. Dat moet nogal een kabaal geweest zijn tot mijlenver te horen. Als je al niet doodgeschoten, verzopen of geprikt was, dan was je al zeker doof voor de rest van je leven.

Buiten, rond het fort is er een mooie tuin met palmen, aloë vera’s en frangipane bomen en de occasional iguana die voorbijloopt.

’s Namiddags varen we met Wal-rus naar Anse du Pain du Sucre om te snorkelen. Leuke baai maar niet zo indrukwekkend om te snorkelen. We verkennen beide zijden en horen steeds iets in het water rond de 3 meter lijn. Het is precies het gezang van walvissen en we zoeken rond ons naar een andere verklaring maar kunnen niets vinden. We houden het dan maar op de echo van walvissen want die zitten wel degelijk in de buurt.

Tobago Cays

Me and my boys at Tobago Cays !

Mijn 38ste verjaardag !

Een verjaardag is altijd een goed moment om eens terug te kijken op een afgelegd parcours en na te denken over de dingen die je al bereikt hebt.

Ik begin mijn dag, sinds lang, eens met uitslapen ! Terwijl ik Jos en Twan in de keuken hoor rommelen met de voorbereiding van de traditionele verjaardagspannekoeken, draai ik me nog eens om. De geur van koffie trekt me even later dan toch uit mijn bed en ik ga op het terras zitten met het uitzicht op de Tobago Cays. De zon straalt en schittert op het heldere water. Nope, ik kan niet klagen. 🙂

Ik word overladen met tekeningen en zelfgemaakte vlaggetjes en nadat de eerste 10 pannenkoeken weggesnatchted worden voor mijn neus, kan ik eindelijk genieten van de elfde overheerlijke pannenkoek.

Na wat geluier, begint het te kriebelen en gooien we ons snorkel materiaal in Wal-rus om te gaan snorkelen op Horse Shoe Reef. We kiezen een ander deel om te verkennen en hier is het zacht koraal meer aanwezig maar er is vandaag ook een sterkere stroming. We moeten de jongens vooruit helpen en al snel zijn ze moe.

Jos beslist om nog even langs Jamesby Island te varen. We beachen Wal-rus op het mooiste strand die ik ooit heb gezien. Fijn, wit, zacht zand omgeven door de mooiste kleuren blauw en het water is warm en helder en we hebben het strand helemaal voor ons alleen. Picture perfect !

We zwemmen, rollen, nemen foto’s, relaxen, duiken, klimmen in de palmbomen, … Ik word vandaag 38 jaar oud maar ik voel me maar 28 jaar.

We keren terug naar Juggernaut voor een Gin Tonic en maken ons klaar voor het feest. Vanavond is er de lokale specialiteit: Lobster Beach BBQ !!

We varen met Wal-rus naar Petit Bateau waar we verwelkomd worden door Romeo en zijn chef en nemen plaats aan 1 van de houten picknick tafels die mooi gedekt staan. Terwijl de jongens spelen op het strand en op de grote schommels aan de bomen, kraken ik en Jos onze fles wijn. Even later wordt de tafel volgezet met bijgerechtjes: groentjes, plantain, gevulde patatjes, pilau rijst en natuurlijk de kreeft. Ik ben nu niet zo’n fan van kreeft maar wat is deze een lekkernij … Compliments to the chef.

Ondertussen loopt het strand gezellig vol met andere klanten en we komen zowaar wat Belgen tegen ! Het wordt een gezellige boel maar we zijn allemaal wat moe en we zijn blij als we terug bij Juggernaut zijn.

Mijn beste verjaardag ooit !