Categoriearchief: Geen categorie

Les Saintes to Bonaire

We wisten dat  het weer slechter zou worden maar de 4 meter hoge golven hadden ze nu wel niet voorspeld. Een 2-tal uur trekken we door een gebied waar de golven Juggernaut hoog optillen, net onder de brug kapotslaan en ons dan met een rotvaart terug de dieperik in sturen. Not what I call fun !

Ik begin al te paniekeren voor de nacht maar net rond zonsondergang kalmeert de zee en gaan we onze laatste nacht in. De golven mogen dan rustiger zijn, het ontbreken van mijn vriend de maan en het naderen van de Venezolaanse kust met onheilspellende bliksem in de verte, bezorgen mij kippenvel en ik voel me niks op mijn gemak. Ik sta op eerste shift en de vermoeidheid van de voorbije dagen slaat bij ons allebei toe. De maan komt pas een paar uur later op maar ik zie een helverlichte horizon. Zijn we nu al bij Bonaire ?? Onmogelijk. We hebben nog een ganse nacht voor de boeg. Ik kijk op mijn AIS. Niks te zien. Ik check de radar. Niks te zien. Ik word nerveus terwijl we dichter komen en ik probeer Jos wakker te maken. Die ligt in coma door de vermoeidheid en het lukt me niet hem zachtjes te wekken. Ik ga terug aan dek en bekijk de situatie nog eens. Ik controleer nog eens de AIS en de radar maar enkel mijn ogen vertellen me dat er iets is. Ik wacht nog 10 minuten maar de angst beslist toch om Jos dan maar ‘the hard way’ wakker te maken.

Jos is ineens klaarwakker en het wordt duidelijk dat het een grote vissersboot is maar we zijn niet zeker van wat hij aan het doen is. We zien een rood licht, dan zien we een groen licht, dan zien we een rood/groen licht, …

Jos roept hem op via de VHF om te weten wat zijn intentie is maar we krijgen geen antwoord. Terwijl Jos met de VHF bezig is, zie ik de vissersboot door de verrekijker plots draaien en met een rotvaart recht op ons afkomen. De schrik slaat me rond het hart en we wijken uit naar bakboord terwijl we de vissersboot nog steeds proberen op te roepen. We krijgen geen antwoord via de VHF maar een minuut later zien we hem naar stuurboord afwijken, terug recht op ons af ! Het gevaarte komt nu echt wel te dicht en het lijkt of hij ons opzettelijk wil aanvaren ! We weten dat er piraten rondvaren net boven de Venezolaanse kust, maar dit lijkt gewoon absurd ! Jos gaat in een laatste poging hard naar stuurboord. We zien de immense boeg sproei links aan ons voorbij gaan en halen opgelucht adem. Door de VHF klinkt plots een Spaanstalige mannelijke stem: “euh … hola companero … no problemo…tranquilo” maar zijn stem klinkt toch ook wat beverig…. Aangezien we in een  verlaten gebied varen denken we dat deze visser ook helemaal niet aan het opletten was en pas op het laatste moment gezien heeft dat wij er ook varen…  De rust keert terug en we zitten sprakeloos naast elkaar. Ik ben maar wat blij als Jos me voorstelt om de shift over te nemen en ik kan gaan slapen. Ik zet nog net mijn wekker voor binnen 3 uur en val dan als een blok in slaap.

a new challenge !

We staan weer voor een nieuw avontuur, een nieuwe uitdaging: onze eerste solo off shore reis !

Tot nu toe waren onze reizen -zonder extra crew- beperkt tot maximum 1 dag en nacht en altijd dicht bij de eilanden maar deze keer steken we de Caraïbische Zee dwars over, van Les Saintes, Guadeloupe naar Bonaire in het zuiden. 3 volle dagen en nachten, 448 nautical mile en een nieuwe etappe in onze reis. We sluiten de Caraïbische cruise af en beginnen aan onze Zuid-Amerikaanse route. We zijn er klaar voor: Bonaire, Curaçao, Colombia, Panama, Equador, ….

Maar we beginnen met onze mini-oversteek. We vertrekken bij zonsopgang uit Les Saintes en laten de Parasailor nog eens vliegen. Het is de eerste keer sinds de oversteek en de nodige reparaties na het intensieve gebruik. We zijn allemaal blij om hem hoog in de lucht te zien en hij doet zijn werk maar hij zat blijkbaar getwist in de snuffer sinds het laatste gebruik dus kunnen we het zeil niet optimaal gebruiken. Hij trekt ons toch een paar uur voort aan een comfortabele snelheid met lage windsnelheden maar ’s namiddags valt de wind weg. We willen voorlopig verder motoren maar hebben terug veel moeite om de snuffer naar beneden te halen. Na wat onderzoek blijkt het vernieuwde rolsysteem toch niet te voldoen en dat, in combinatie met het getwiste zeil, laat ons beslissen om het downwind zeil de rest van de reis in de zak te laten. Een nachtje frustrerend motorzeilen dan maar …

Vrijdag 5 Mei 2017

Guadeloupe heeft ons voorlopig niet bekoord en we zijn blij dat we kunnen vertrekken uit Pointe-à-Pitre. Guadeloupe is groot en volgens sommigen een echt paradijs, vooral aan de westkust waar de meeste ankerplaatsen zijn maar we beslissen toch om vandaag naar Les Saintes te varen. Misschien komen we later nog terug. Het uitvaren van de baai is een beetje ruw maar eens we het kanaal bereiken wordt de zee minder choppy. We horen op de VHF dat er een hele grote kudde walvissen in de buurt is maar we hebben geen geluk vandaag en krijgen ze niet te zien. De lucht ziet er vandaag weer dreigend uit maar met ons dubbel-gereefd grootzeil zijn we op alles voorbereid. Een uurtje later naderen we Les Saintes en krijgen de volle lading.

Het plan om in Marigot Bay te ankeren, laten we snel varen want de swell rolt de baai zonder hindernissen binnen. We veranderen onze koers en varen Anse du Bourg via  de Passe de la Baleine binnen en kiezen een boei want ankeren is hier verboden. Een boei oppikken is altijd een acrobatentoer maar hier is het toch niet normaal. De loodzware boei wil niet meegeven en is onmogelijk om omhoog te trekken met de boothaak, laat staan er nog eens 2 lijnen door te halen -en nog liefst op hetzelfde moment-. Ik kan het niet alleen en alle hoop ligt nu bij onze eerste matroos Twan. Liggend op de trampoline en met zijn bovenlijf bengelend boven het water moet Twan hem zo ver mogelijk strekken om de lijnen door het oog van de boei te halen, terwijl ik uit alle macht de boei zo ver mogelijk omhoog trek. Na de 3de poging -en het nodige publiek- hangen we eindelijk vast ! Job well done, Twan en we drinken er ééntje op !!

Dinsdag 2 Mei 2017

Marie Galante wordt door ons uitgeroepen tot meest ‘laid back island’ in de Caraïben, en dat wil al tellen !

St-Louis is een slaperig dorp met enkele café’s en restaurantjes waarvan de meeste maar sporadisch open zijn. We dachten gisteren dat de rust te wijten was aan de nationale feestdag maar ook vandaag is er geen kat te zien. Op het ponton zijn er verschillende locations voor scooters te vinden maar geen enkele gaat open. Als we vragen naar de openingsuren, krijgen we te horen: “peut-être demain, madam !”, simkaarten en supermarkten zijn er niet te vinden dus vullen we onze dag met zwemmen, schelpjes zoeken en vissen. Jammergenoeg zitten we door onze voorraad en moeten we dringend inkopen gaan doen dus beslissen we om morgen door te varen naar Guadeloupe.

Zondag 30 April 2017

De dag begint traag en sloom en vééééél te vroeg … Twan daarentegen heeft een zeer vrolijke én actieve dag en begint de dag met zwemmen, met Gus in zijn kielzog. Jos heeft hen een verrassing beloofd als ze helemaal rond Juggernaut kunnen zwemmen zonder vestje, vinnen, snorkel of bril en sindsdien oefenen ze verwoed iedere kans ze krijgen. Door de zware bewolking krijgen we de zon niet te zien, maar de lucht ziet er prachtig uit met al die enorme kastelen en paleizen van wolken, eigenlijk is het net een grote familie Michelin mannetjes die boven Juggernaut druk in de weer zijn. Af en toe zien we een wolk openbreken in de verte, of worden we zelf getrakteerd op een warme plensbui, maar die duren nooit lang … Het is enkele graden koeler dan andere dagen, maar het blijft toch puffen en blazen.

Onder het goedkeurend oog van Jos slaagt Twan erin om onafgebroken helemaal rond Juggernaut -omgerekend ongeveer 40m- te zwemmen. Zonder vinnen of snorkel, wel nog met zwembril maar het is dan ook in zout zeewater mét golven en een lichte stroming… Bravo Twan !! Gus kan natuurlijk niet achterblijven en klipt onmiddellijk zijn zwemvestje los, schopt zijn vinnen uit en vóór we iets kunnen zeggen springt hij de zee in ! Jos is klaar om hem achterna te gaan maar hij begint vlotjes rond onze boot te zwemmen, met hele mooie bewegingen … We horen hem proesten en snuiven door zijn snorkel maar hij slaagt er ook in om een onafgebroken rondje te zwemmen. Bravo Gus !! Terug op Juggernaut staan de broertjes fier als een gieter uit te druppen en uit te blazen, maar mama en papa zijn misschien nog het fierst van allemaal …

In de namiddag varen we met Wal-rus naar de baai van St Louis, slalommen we tussen de andere boten die voor anker liggen en maken hem vast aan de ferry-steiger.

We zien een cafeetje waar een groot trouwfeest aan de gang lijkt, en iedereen aan het dansen is op een mix van soca en franse classics. Jos vraagt aan de bar of het feest privé is maar krijgt lachend te horen “ la fête privée ? Ici ? Mais non monsieur, ici nous fêtons comme-ça tous les jours, soyez-bienvenu ! “

En hupla, we bestellen een biertje en Twan en Gus rennen naar het strand en recht de zee in, op zoek naar schelpjes.

Onder een bewolkte hemel en enkele palmbomen klinken we op Marie Galante, op onze zwemmende zoontjes én op peter Peter, want het is zijn verjaardag vandaag.

Zaterdag 29 April 2017

Dramatic cliffs of North Dominica

We vertrekken deze ochtend vroeg naar Marie Galante en laten Dominica achter ons. Als er één eiland in de Caraïben is, die ik verder zou willen exploreren dan is dat zonder twijfel dit prachtige eiland maar voorlopig moet deze eerste impressie het maar doen. Ook tijdens de vaart van zuid naar noord worden we getrakteerd op fantastische scenery en dramatische groen begroeide kliffen.

We zetten onze route verder en beginnen aan de 4-uur durende oversteek naar onze volgende bestemming. Het is vandaag bewolkt en overal dreigen squalls dus dubbel-reven we het grootzeil. We varen scherp aan de wind maar worden tegengewerkt door de golven vanuit het noordoosten en Juggernaut sjeest verder aan een rotsnelheid van gemiddeld 4,5 knopen …

Het was deze ochtend vroeg en ik val samen met de boys in slaap terwijl de golven ons heen en weer wiegen. Jos maakt me even later wakker omdat een grote squall dreigend onze kant uitkomt. Ik laat de jongens verder slapen terwijl ik Jos vergezel op de kapiteinsstoel om onze strategie te bepalen maar het weer is ons welgezind want iedere regenbui en donderwolk passeert ofwel net voor of achter ons en het is alsof Juggernaut de zon aantrekt terwijl alle eilanden rondom ons verdwijnen in hoog opgebouwde apocalyptische wolken.

We komen in de late namiddag aan op Marie Galante en voor de eerste keer is onze gekozen ankerplaats helemaal alleen voor ons. Plage des Trois Ilets is een langgerekt verlaten strand afgeboord met palmbomen en helder water. Geen huizen, café’s, winkels maar rust, groen en blauw en wat loeiende koeien in de verte. We smijten ons anker op slechts 3 meter diepte en nadat Jos en de jongens in het water gecheckt hebben als het goed ligt zijn we gerust voor de nacht. Twan en Gus krijgen nog wat zwemlessen en terwijl de nacht langzaam over het eiland valt, komen ook de cicades in actie.

Donderdag 27 April 2017

Na een trage start, leren we vandaag op school over vulkanen, fumarolen en de waterkringloop en dankzij Jos wordt Twan meer en meer een rekenknobbel -tot hij het beu is na 30 minuten :)-.

Na de drukke dag van gisteren hangen we wat rond de boot maar het is vandaag zo heet dat we snakken naar het koude zeewater.

Champagne Reef dan maar !!

Ik ga op jacht naar zeepaardjes en Jos naar de frogfish maar no luck. Niet getreurd, we vinden wel gitaar roggen, vreemde spinachtige platte krabben, egelvissen, koffervissen, murenes, schorpioenvis, nudiebranches en prachtige koralen in paars, groenachtig zwart, geel, oranje, … We voelen de harde druppels van de squall die overtrekt, op ons hoofd en onze rug maar blijven gefascineerd verder kijken naar alle leven onder ons. Met een smile op ons gezicht keren we terug naar Juggernaut en sluiten de dag af met de laatste episode van ‘De Griezels’.

Dinsdag 25 April 2017

Sunset in Dominica

Terwijl we bezig zijn met school krijgen we bezoek van Bryan van Sea Cat -van wie we de ankerboei huren- om te vragen wat onze plannen nog zijn om het eiland te bezoeken. We spreken af met hem om de volgende dag het binnenland te bezoeken en hij geeft ons nog wat tips: Champagne Reef -de MUST dive en snorkel site van Dominica- ligt hier vlakbij en is heel gemakkelijk zelf te bezoeken, zowel om te snorkelen als om te duiken en kost ons welgeteld 8US entree geld tot het marine park (als ze het al komen vragen). Halleluja !

’s Namiddags vertrekken we met Wal-rus en na 10 minuutjes hangen we hem vast aan een ankerboei en laten ons in het water glijden. Onze duikflessen hebben we voorlopig nog thuisgelaten. Maar het snorkelen hier is meer dan opwindend genoeg: egelvissen, koffervissen, filefish, angelfish, papegaaivissen, batfish, murenes, slang murenes, roggen, harde koralen, zachte koralen, sponzen, nudie branches, blennies, butterflyfish, yellow snapper …ik heb een gids nu 🙂 …

En eindelijk vinden we ook de bubbels waar Champagne Reef zijn naam vandaan haalt. De onderwater fumerolen stuwen warme bellen omhoog en trekt al dit onderwaterleven aan.

We liggen wel 3 uur in het water maar we zien of vinden geen enkele van de meest bekende bewoners van dit rif: de frogfish en het zeepaardje. Misschien een volgende keer !

In het terugkeren stoppen we nog even in de Anchorage Hotel waar het skelet van een vrouwelijke spermwhale tentoon staat. De walvis was in 2004 aangespoeld nadat ze in aanvaring gekomen was met een groot container schip. Na een paar jaar hebben ze haar terug opgegraven en het skelet terug in elkaar gezet en sindsdien resideert ze in het hotel met een prachtig uitzicht op zee en iedere avond een magische zonsondergang !

Maandag 24 April 2017

Roseau Bay, Dominica

Na de ochtendlijke routine, vertrekken we richting Roseau om in te klaren en een bezoek aan de hoofdstad.

We moeten even wachten om in te klaren want er vertrekt net een ferry richting Guadeloupe waar ze hun handen aan vol hebben. We wachten -de één al wat geduldiger dan de andere- en na een tijdje komt er een zeer vriendelijke man naar buiten om onze inklaring, en tegelijk uitklaring, te regelen.

Even later lopen we goedgehumeurd Roseau binnen. Het is een levendige stad en nog authentiek Caraïbisch. Er staan architecturale juweeltjes -sommigen goed bewaard, anderen op instorten- tussen de simpele maar altijd kleurrijke huisjes. Overal hoor je reggae luid door de boxen afgewisseld met religieuze halleluja liederen en preachers op de hoek van de straat. Overal vind je gezellige eettentjes en bbq’s die de typische keuken serveren aan een zachte prijs en straatkraampjes waar je een gevarieerde keuze vind aan lokale groenten en fruit. Na een lekkere lunch cruisen we een beetje door de hoofdstad die eigenlijk maar zo’n 10 blokken breed en 10 blokken lang is en we keren met een goed gevoel terug naar Wal-rus.

Voor we terugkeren naar Juggernaut springen we nog even binnen in het duikcentrum: Dive Dominica om te informeren naar de mogelijkheden. Het duikcentrum is goed geëquipeerd en we worden vriendelijk ontvangen door een van de dive masters die ons de nodige uitleg heeft. Onze duiken moeten we verder regelen in het kantoor. Daar komt een einde aan ons goed humeur als blijkt dat 1 duik ons per persoon 60US kost ! Gelukkig hebben we ons eigen materiaal want deze prijs is exclusief huur van eventueel duikmateriaal én exclusief bijdrage om te mogen duiken in het marine park. De jongens mochten mee om te snorkelen aan 35€ per persoon. Een snelle rekensom leert ons dat het ons ‘slechts’ rond de 300US kost om een voormiddagje in het water te liggen. Bij een poging te onderhandelen -ook door de dive master- stoten we op een grote njet bij de dames op kantoor !