Buritaca, Colombia

the jungle of the Sierra Nevada

When we were in Mundo Nuevo in Minca we met a Belgian-Colombian couple that lives in the Sierra Nevada, in a finca in the middle of the jungle and are completely off-grid: they have their own springwater, get their energy from solar and -in the future- a waterturbine, have composting toilets, grow their own veggies and fruit, have chickens running around for fresh eggs, geese, a pig, cows for milk, they make their own cheese, pasta, soap, … the whole nine yards.

In Minca, Bjorn and Monica invited us to come visit and we were so very curious so we contacted them a few days before we left to Palomino.

Unfortunately, being off-grid also means no internet or phone. They have no signal in the jungle so we got no reply … until we just got on the bus back to Santa Marta.

After a brief discussion Jos and I decided to jump off in Buritaca and do the hike to their finca cause if not now, probably never ….

We asked for directions and got a vague answer which we didn’t quite fully understood, but managed to get to the right camino and start our adventure.

Soon we’re on a natural trail through a thick jungle: crossing water creeks, passing wild horses, mules and donkeys alike (must be fun for them in the woods), and climbing steep rocks, enjoying fantastic panoramic views of mountain rivers and green valleys.

After 2 hours walking, we get to a riverbed and we’re not sure where the trail continues.

There are several options and none seems to be the right one. The boys are starting to get tired and the night animals are starting their songs… There’s a slight panic because we’re in the middle of the jungle on vague directions ,and the sun starts to set. What if we take the wrong path & get lost ? Do we really wanna be here when it’s dark with only one small headlamp ? The thought crosses our mind to go back but we decide to give it a last change. We go back to the riverbank & cross the sandy part and yes, after continuing 15 minutes, we find the path back -we hope-. Half an hour later, we get to a beautiful creek and on the other side we can see a house peeking through the trees. The watchdogs go off and run up to us, and shortly after we’re greeted by Monica & her 2 children Amélie and Gabriel.

Yes, we made it. Not even half an hour later, it’s completely dark outside, but we’re enjoying a homemade lemonade on the porch talking to Bjorn & Monica.

After a great day, I fall asleep in my tent with the creek flowing through my dreams.

With all the impressions of that day and the jungle sounds at night, I have the strangest night’s sleep: deep & intense but very vivid dreams.

The next morning, Bjorn and Monica talk about their home and their life, sharing their knowledge about Colombia, ecological and environmental issues and the future, theirs and the future of Colombia. They are open and honest and this is the way I like people. No complexity, no big ego.

We are invited to stay another night so we leave our bags and follow the creek upstream to a waterfall with natural pools while the family go about their daily work. ‘Chia’ the dog will be our guide.

The hike up is like a scene out of Indiana Jones and The Temple of Doom !! Luckily without the snakes and dudes trying to rip your heart out … (or at least we didn’t see them)

We enjoy a dip in the clear water of the natural pools and the boys and me swim through a narrow cavern -walls covered with spiders- to get to the waterfall.

I feel happy. This is pure nature. With the rough and tough, itching mosquito bites, sore blisters but unforgettably beautiful, unspoiled pure nature.

This is a trip I’ll never forget.

Back at the house the boys are happy just running around collecting eggs, tasting new foods and playing Lego with Gabriel on the porch, while we just sit and talk more until the night falls.

After a frustrating night fighting the merciless jungle mosquito’s -apparently I was using my anti-repellent the wrong way- we thank Bjorn and Monica for their hospitality and are on our way back to civilization. We want to be in Buritaca before it gets too hot but at 9 am we can already feel her burn. We get good protection from the jungle but the heat is on and we need all our water not to dehydrate.

After an intens and wet 2 hour hike we’re back where we started. Twan is just in time to hold a comfortable air-conditioned bus. Yeah, this is heaven. We pay our 32 000 pesos -!!- and are on our way home. We’re tired, dirty, full of bites -nothing a nice shower can’t handle- but we are bliss.

Palomino, Colombia

strike a pose !

After a few days of rest and school, it’s starting to itch again to go on adventure. This time we decide to go to Palomino, a beach town on the foot of the Sierra Nevada. We want to go tubing on the Rio Palomino & hopefully see howler monkeys or toucans. Again we’re taking the bus from the terminal in Santa Marta and the next 2 hours we drive along the coast so no winding mountain roads and we arrive there without any stomach troubles.

Because of the mid-day heat and the bigger chance to see wildlife, we decide to go tubing early in the morning and book a hostel for the night. Our hostel KANTA SANA in Palomino is also a cevicheria -speciality here in Colombia- and we decide to eat here. Great decision ‘cause the food was delicious, generous and fresher than fresh ! A real treat.

The next morning at 7 am, the motorcycles that we booked the night before, are waiting for us at the hostel. The boys are all hyped when they see our transportation and jump on the motor-taxis: 1 for Jos, 1 for the two boys and 1 for me.

It’s a 15 minutes drive on narrow side-roads full of potholes & loose pointy rocks -this would be so illegal in Europe- and I notice that my driver hits the breaks a bit more often than he really needs to …

We arrive safely at a mountain path that will take us to the starting point of our journey down the river. On the background we hear the loud cries of the howler monkeys but they are far up the mountain so I don’t think we’ll actually see them. It’s another 15 minute hike through a lush, green valley and we have an excellent view on the snowy peaks of the Sierra Nevada. What a magical view this early in the morning … even before breakfast or coffee !

It’s a bit of a trick to get into the river cause we get pushed back to the bank by the current but once in the river we have a very relaxed ride. We just hang in our inner truck- tubes and enjoy the scenery. Maybe a bit too relaxed cause halfway down the river Gus starts whining that he’s bored and wants to get out  -?!?-. Whaaw, he’s getting too spoiled with adventure and traveling.  I could only dream of this when I was a kid !

2 hours later the Rio Palomino flows into the Carribean sea, our destination. On the beach we stare one last time at the magical peaks of the Sierra Nevada before they disappear in the thick clouds for the rest of the day.

The hosts at Kanta Sana were so good to save our breakfast and a few minutes later we are being served a big bowl of fresh fruit, oatmeal and yoghurt accompanied by tinto – a mixture of hot water, lots of sugar and a bit of coffee. A typical drink for Colombia. Mind-blowing that a country so rich in coffee doesn’t have a coffee drinking culture. Most of the Colombian gold is being exported to Europe and America.

We say goodbye to our host and walk back to the busstop.

Minca, Colombia

Gus and Twan at hostel Mundo Nuevo, Minca

We left Santa Marta on monday morning with 3 families: SY Nomad with Martin, Virginie, Amos, Noa & Adi, SY Blue Zulu with Patrick, Anna, Stella & Finn and us. We took public transportation to Minca from the Santa Marta bus terminal and left the chaos crammed in a hot minibus.

After a half hour of winding roads and very pale kids, we got off in Minca, just in time for Twan who donated his breakfast to the already very fertile soil of the mountain village.

10 minutes later, we’re on our way to a riverbed, passing through the charming village. We walk 10 minutes down a rocky path & arrive at a shallow turn where the water drops down the flat rocks. Perfect for bathing ! We enjoy the scenery and a refreshing dip. The adventure has begun and the boys go out to explore, balancing on the slippery rocks or wading through the stronger currents. Luckily we have 6 pairs of parental eyes looking out !

After a swim and a playground visit, we’re all starving and get some lunch to pump our energy levels back up – before the 60 minute hike to the eco hostel Mundo Nuevo, in the lush green hilltops of the Sierra Nevada.

It’s a steep and intense walk up the mountain via a sometimes slippery and rocky path… we’re sweating like crazy but we came prepared and with lots of water in our backpack. Nevertheless, we’re happy when we finally arrive at our high accommodation, and it is indeed a new world: cool and pleasant with waterfalls and amazing panoramic views over the valley & Santa Marta. What a magical place !

The kids absolutely love it: sleeping in a dorm room, freely roaming the domain from the hostel, playing games, swinging in the hammocks and discovering a new kind of butterfly like every minute. I have never seen so many different types and colors and I nostalgically reminisce back to my childhood when my brothers and I went hunting for caterpillars and butterflies. Those were still  abundant back then in Belgium…. now not so much ….

We walk to a coffee and cacao farm not so far from the hostel: La Candelaria and we get a very informative cacao tour. In an hour, the owner shows us the whole process from seed to finished product and we get to taste the cacao beans fresh, roasted & ground. We finish the tour with a nice hot cup of cacao and a chocolate mask to make us pretty again !

The rest of our stay we are lazy and relaxed, enjoying the scenery and talking about opportunities and dreams to the other guests and our companions over a nice, cool Colombian beer.

Un aguila mas, por favor !

Gus’ eerste melktand uit

Vandaag was een dag waar Gus al zéér lang naar uitkeek, de dag waarop hij zijn eerste melktand verliest. Een beetje geholpen door de Lego blokken, zat zijn voortand eindelijk los genoeg om getrokken te worden door papa !

Een beetje bang dat het vreselijk pijn zou doen, maar toch dapper genoeg om zijn mondje open te doen. Ping ! Tand uit en EINDELIJK komt de tandenfee met een chocolaatje voor Gus. Yes !!

Santa Marta, Colombia

Santa Marta, Colombia

Santa Marta is hot, humid, loud & in your face ! What a different vibe to the Caribbean one we’re used to. The city wakes up early in the morning, before the heat hits the streets and vibrates until late at night with music, traffic, laughter & loud and fast Spanish conversations. It’s quite an adjustment to the pace & heat.

The chaos is completely surrounded by lush, green & tranquil mountains that stand in contrast with the noisy city life. Nature versus human, still in balance, for now because as the country is opening up after a long history of violence, tourism starts to boom and high-rise blocks are popping up along the boardwalk. Let’s hope they can manage to keep this fragile balance.

The Colombians are friendly and proud of their beautiful country. The welcome is always warm and sincere and as soon as they see “Gustavo” with his blond locks and blue eyes they’re even more smiles. He’s quite an attraction and we can’t go into town without people coming up to us, asking to take his picture. Very strange.

We’re soaking up the novelty of it all: the food, the language, the people, the way of life, … and we’re enjoying. Colombia is vibrant, dynamic, young and amazingly beautiful.

It’s also very nice to be in the marina, for a change. The marina is clean and safe and the boys love the freedom of going on land and running around whenever they want to. They’re friends with all the local fishermen and we’re not the only family boat here. SY Blue Zulu and SY Nomad, who we met in Curaçao, also arrived here and soon all the children are playing together, going from one boat to the other.

We get on so well that we decide to go to Minca -a mountain village with beautiful waterfalls & hikes- together, next week.

To be continued…

Aruba – Santa Marta, Colombia

 

We wanted to get an early start but customs & immigration on Aruba felt differently about that. They had us waiting for 3 hours at the docks before we could begin our crossing to a new continent… Finally, we set sail around 11 o’clock with light winds. We’d hoped that the winds would pick up but the predicted 16 knots never kicked in that day, instead the wind even died on us for the rest of the day & night! Motoring was the only option … The seas were flat -which was a good thing- and we were accompanied by hundreds of dolphins, a sight that never gets tired. It was the perfect weather for Cersei but we didn’t take her out of the locker, since that last nerve wrecking tantrum she threw at us.  After a calm night, we began our day with the same conditions and because we were tired of motoring we bravely decided  to give uber bitch Cersei another chance. We got her flying perfectly and she did her job well for the next few hours. In the afternoon, the winds picked up and we decided to take the spinnaker down. We handled her perfectly but again she got stuck – just under the wing. Luckily, the wind was out of the sail and with some sweat and struggle, we managed to get her completely down. After some investigation, we noticed the retrieval lines got twisted in a knot and around each other… so with a pickle like that no wonder that it was impossible to get the sail into the snuffer bag. Just as we were putting Cersei back in her locker, the winds picked up to a 20 knots, half wind. We raised the main and genua and continued our sail alongside the Colombian coast. Around us, spinner dolphins jumped out of the water, splashing and playing in the waves, all along while the sun set. Picture perfect !

Unfortunately, as the dark fell so did the winds and we had to use the engines again.

In the night we were visited several times by pods of dolphins and as the sun rose, we had an amazing view on the snowy -yes, SNOWY – peaks of the Sierra Nevada. Sunrise after sailing through the night is often spectacular, and land in sight after a few days and nights in the open ocean is nothing less than a euphoric experience, but this sight was something else … We are so proud that we’ve sailed to a completely new continent: South-America ! And it’s looking fantastic. As we approached, the winds turned to southern winds bringing the smell of the jungle to our boat. The fantastic smell of earth and trees and fruit and flowers mixed with the morning dew. Yes, Colombia, you are a beauty ! To top it off, Jos reeled in another mahi mahi just minutes after throwing out his fishing line … That’s delicious fish tacos for lunch then !

With Santa Marta in sight, Juggernaut was surrounded once again with dolphins playing in our bow waves. As they continued their way we entered the marina of Santa Marta,  our home for the coming month.

Buenas dias, Santa Marta !

So long Aruba …

The moment is finally upon us to sail to our most favoured destination: Colombia !

We’ve been looking forward to visiting  South-America for months but have also dreaded the crossing from Aruba to the main land. It’s known to be one of the roughest passages in the world, with strong winds & high seas due to the unique geographical characteristics. The fact that Venezuela is in a deep crisis, and Venezuelan pirates roam that area doesn’t help neither …

We’ve checked & double-checked the meteo  and we should have a smooth crossing if we can trust the weather reports: flat seas & 16 knots of wind. Perfect !

Aruba, for us was just a stop. I can imagine, as all things, Aruba has a beautiful, rough side but we only saw the crowded beaches, the loud parties, casinos & huge shopping malls with all the high-end brands like Gucci, Louis Vuitton, Prada, … It felt very artificial.

I guess, for some people, it’s the perfect yearly holiday destination but we’re not sad to be leaving. We have our eye on another continent. A land of beauty, natural wealth & diversity, history & culture,…

Yes, I’m looking forward to this!

 

Aruba anchorage

Juggernaut at the docks for clearing in with customs & immigration

Gisterenavond, toen we Aruba binnen vaarden, lagen er 2 grote cruiseschepen en kregen we niet veel response op channel 16 van de marina. Daarom beslisten we om de nacht door te brengen op de airport anchorage zonder in te klaren. Terwijl we ons anker dropten, scheerde er een vliegtuig rakelings langs onze mast om even verder te landen op de landingsbaan. Wij stonden met ons billen toegenepen naar het topje van onze mast te staren terwijl Twan euforisch op het dek stond te springen. Dit was het coolste dat hij ooit had meegemaakt. Maar hij is op een leeftijd dat dit wel meerdere keren per dag gebeurt.

Deze ochtend proberen we het opnieuw. We krijgen redelijk snel antwoord en de meneer aan de andere kant was verwonderd dat we nog niet ingeklaard waren. Gelukkig is hij net niet verwonderd genoeg om boos te zijn en laat hij het passeren. We hadden al gehoord dat ze hier bij de douane & immigratie redelijk strikt zijn …  15 minuutjes later varen we de marina binnen en parkeren we Juggernaut tussen 2 sleepboten om ons aan te melden bij de port captain. Dit is de eerste keer dat we met voltallige crew én schip op het appel moeten komen.

De inklaring is gratis en verloopt redelijk vlot, enkel Jos heeft wat pijn aan de pols door het invullen van de vele documenten.

Na het inklaren kan je hier op Aruba zowat overal ankeren waar het je uitkomt, enkel rekening houdend met de toch wel sterke wind die over het eiland giert. We her-ankeren terug terwijl we 28 knopen wind over ons heen krijgen maar voelen de ketting onmiddellijk strak gaan. We hangen.

Morgen gaan we aan land.

Curaçao – Aruba

We staan op met de zon en springen -terwijl de koffie nog staat te pruttelen- in het frisse water om Juggernaut een opkuis beurt te geven voor we vertrekken naar Aruba. Door het lang stil liggen in Spaans Water hebben de hulls, propellors en ankerketting heel wat marine aangroei verzameld… We zijn het volgende half uur met spatels en schuurborsteltjes in oorlog met alle algen, barnacles en oesters, enkele krabbetjes, garnalen en sponzen die de onderwaterkant van Juggernaut gekraakt hadden …

We heisen ons zeil en varen uit Santa Kruz baai, richting Oranjestad.

De beloofde 15-16 knopen zijn helaas niet van de partij en we moeten motoren om voor donker in Aruba te zijn. Wat een bummer ! De ganse dag tuffen we voort met 7-8 knopen wind maar Cersei blijft in de ankerbak. Na het debacle van gisteren, vertrouw ik haar eventjes voor geen meter.

Plots is er actie aan de vislijnen ! Jos zijn hengel plooit dubbel en er is wild gesplash aan het andere eind. Hij begint de grote vangst binnen te halen maar 5 tellen later, voelt hij de tegenstand wegvallen. De vis is gaan vliegen ! Aan de andere kant van de boot staat Twan ondertussen wild op en neer te springen: “Mama, ik heb beet !! Mijn eerste vis !!”.

Papa komt helpen en er hangt een prachtige Mahi-Mahi aan de handlijn, groot genoeg voor ons vieren. Deze kunnen ze wel binnenhalen. Twan is superfier en laat papa fijntjes weten dat zijn vangst toch maar weer ontsnapt is. Hahahaha !

De prachtige vis wordt door Jos gefileerd en ’s avonds gebakken en geserveerd onder het goedkeurende ogen van onze visser Twan.

Bye bye Curaçao

Punda, Willemstad

Na een lange luie zomervakantie in Curaçao zijn we dan toch eindelijk klaar om terug verder te cruisen. We zijn veel langer in Bonaire én Curaçao gebleven dan we origineel hadden gepland maar dat is nu één van de voordelen van de vrijheid van een cruiser. Plannen kunnen gemaakt worden maar plannen veranderen ook vooral. Curaçao, net zoals Bonaire, was zeker niet het mooiste of interessantste land maar we hebben heel wat leuke mensen leren kennen en we hadden héle leuke buren: Northern Light. We hadden Remon, Tessa en Sean & Jack leren kennen in Gran Canaria vóór de Atlantische oversteek en konden nu voor even naast elkaar liggen in de ankerplaats van Spaans Water in Curaçao. De boys hebben de tijd van hun leven gehad deze zomer met zwemmen, snorkelen, klimmen en picknicken op Barbara beach want meer dan dat is er eigenlijk niet gebeurd. Vandaar dat we ook even de blog ‘gepauzeerd’ hebben. En toch is de tijd voorbij gevlogen !

Deze ochtend, na het volgooien van de dieseltank, zwaaien we nog een laatste keer naar Sean, Jack & Tessa en zetten dan koers naar Santa Kruz baai in het noord-westen van Curaçao. We willen daar een pitstop houden voor de nacht en varen morgenochtend vroeg door naar Oranjestad in Aruba. We wilden in eerste instantie Aruba overslaan maar de veranderlijke meteo besliste er anders over.

We hebben maar tussen de 8-12 knopen wind dus beslissen we om de Parasailor nog eens te laten vliegen. We krijgen hem vlot in de lucht en de twist die er eerder in zat, is er uit. Netjes ! We zijn trots op ons werk en genieten van het zeilen. Wanneer we bijna aan onze ankerplaats zijn, pikt de wind op en we beslissen om het zeil naar beneden te halen. En dan begint de miserie… Het gelukzalige moment van eerder slaat om wanneer we er maar niet in slagen om het zeil te snuffen. We proberen van alles maar niks lukt. Ondertussen is de wind opgepikt naar meer dan 20 knopen wat het bergen van het zeil er nog veel moeilijker op maakt. De stress neemt toe en na een paar extreme manoeuvres in de hoop het zeil naar beneden te krijgen, hebben we de spinnaker volledig rond de mast gedraaid gekregen. Hoe krijgen we dit ooit nog goed ?! De wind pikt nog steeds op en we krijgen nu 28 knopen terwijl Jos en ik gestresseerd het dek op en neer lopen, brainstormend op een oplossing, dankbaar voor de auto-pilot. Dit is ‘by far’ het meest angstige moment in mijn leven en de kracht van de wind op het zeil is fenomenaal ! Spierkracht is hier niks tegenover. Ik sta te trillen op mijn benen en zie allerlei doemscenario’s voor mij passeren : met dit geblokkeerd zeil in het donker voor een onbekende kust, de wind die nog harder gaat blazen en onze mast beschadigt … Ik heb al een mes gehaald om de lijnen desnoods door te snijden, maar gelukkig blijft Jos cool en draait Juggernaut beetje bij beetje terug voor de wind om het zeil proberen los te maken. Ik kijk gespannen toe en zie het zeil bollen en alle draadjes van de vleugel glijden 1 voor 1 van de spreader. De wind vult het zeil nu volledig, maakt zich los van de mast en komt terug voor de fok op zijn plaats. Nergens een scheurtje !! Juggernaut wordt terug vooruit getrokken op de spinnaker en we realiseren ons beide dat we hier alleen zonder kleerscheuren uitkomen als we haar netjes kunnen snuffen, maar het word al snel donker…  Ik laat de lijnen in een laatste poging gecontroleerd vieren en Jos trekt de snufferlijn naar beneden. Het lukt ! Ik ga helpen en 1 minuutje later is de bitch getemd. We hebben haar Cersei gedoopt.

Ondertussen is het valavond en doordat we afgedwaald zijn, is het nog steeds een half uur varen naar onze ankerplaats. Dit wordt voor het eerst ankeren in het donker op een plaats waar we nog nooit geweest zijn… Gelukkig heb ik mijn huiswerk gedaan en weet ik dat deze ankerplaats redelijk gemakkelijk toegankelijk is en dat we ons anker kunnen droppen in zand. Geen riffen of koralen. Na ons vorig probleem kan ik dit wel aan. Tot Jos het blijde nieuws komt brengen dat onze elektrische ankerlier niet meer werkt. ?!!? KOM AAN !!!

Dankzij het voorbij 1.5 u staat onze mindset al op problemen oplossen en we weten dat het elektrisch is dus bekijken we de zekering en die is afgesprongen. Ik zet alles terug goed maar terwijl we naar de ankerplaats varen bestudeer ik toch snel nog even het manueel ankeren. You never know. Gelukkig doet de lier het netjes en ligt Juggernaut vast in het midden van de windstille baai. Oef, what a day.

Jongens blij, mama en papa blij en wanneer je denkt dat je eindelijk even kan rusten, zien we een boot zonder lichten aan hoge snelheid op ons afkomen. Ik stuur de jongens naar binnen en neem een afwachtende houding aan. Er gaan 2 grote spotlights aan: oef, het is de coast guard. Ze komen met zijn tweeën zwaar bewapend aan boord en checken alle papieren en paspoorten terwijl hun collega’s in hun boot rond Juggernaut draaien, spotlight on. Twan en Gus zijn vol bewondering voor de stoere mannen en de snelle boot en Gus vindt er niks beters op om de zaklamp binnen te halen en de spotlight op hen te zetten. Gelukkig zijn ze heel vriendelijk en kunnen ze er wel mee lachen. 15 minuten later zijn we eindelijk alleen en op het gemak … Tijd voor een pintje … Wat een dag !

Our life at sea is about our family and the adventures -the good, the bad and the ugly- we encounter on our travels around the world.